ခုေတေလာ..ကြန္နက္ရွင္ကလည္းက်....အရွုပ္ေတြကလည္းမ်ား..(အဲေလ..အလုပ္ေတြ..ေျပာပါတယ္..)..ဘေလာခ့္ကလည္း လွေစခ်င္လို ့ျပင္ပါတယ္ဆိုမွ...အပူဖုထြက္ျပီး ၀က္ျခံေပါက္သြားတယ္...ေရးမိေရးရာေရးတတ္တဲ့ ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ေလး တက္ သြားတယ္ဆိုေတာ့..ဘာမ်ားျဖစ္တာလဲလို ့..သူ ့ဆီသြားၾကည့္တာ....(လိုအပ္ရင္ ေျခမေလးဘာေလး ခ်ိဳး ႏွာေခါင္းေလး ဘာေလးပိတ္ေပးရေအာင္လို ့ေပါ့..) ေနာက္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး.... "လြန္ေအးလွတဲ့ ေဆာင္းည" အေၾကာင္းတဲ့....အဲ့ဒါေရးရမယ္တဲ့...
ေရးမယ္ေရးမယ္နဲ ့..အခ်ိန္ဆဲြေနလိုက္တာ...ေဆာင္းတြင္းေတာင္ေရာက္ေတာ့မယ္...ဟိဟီ...ေဆာင္းညဆိုလို ့... ဟိုးတုန္းက ေတာင္ကုတ္ျမိဳ ့ရဲ ့ညေလးတစ္ည မွာေပါ့.. စစ္ေတြဘက္သြားရင္း.. မုိးအရမ္းခ်ဳပ္သြားလို ့ ေတာင္ကုတ္ျမိဳ ့ ရဲ ့ ဂိတ္၀င္ ၀မွာ..ညအိပ္ခဲ့ရတဲ့ေန ့ ေလးေပါ့... ေဆာင္းညဆိုေတာ့ ျမဳေတြက်ပီး ပိန္းပိတ္ေအာင္ ျဖဳေနလိုက္တာ ကိုယ့္ ေရွ ့လက္တစ္ကမ္း ေလာက္ကိုပဲ ေသခ်ာျမင္ရတဲ့ အခိ်န္ၾကီးေလ...။ အဲ့ဒီ့ညက စားခဲ့ရတဲ့ ပူပူေႏြးေႏြးထမင္း နဲ ့..ရခိုင္ဗူးသီးကာလသားဟင္းခ်က္ကို ခုထိမေမ့ေသးဘူး...ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာဗ်..အဲ့ဒီ့ညစာစားျပီး ဒီေလာက္ေအးတဲ့ညမွာ အေႏြးထည္၀တ္စရာ မေတာ့ဘူး... ။ဘာလို ့လည္းဆိုေတာ့ သူက ဗူးသီးကာလသားခ်က္ဆိုေပမယ့္ ဟင္းခတ္လိုက္တိုင္း ငရုတ္သီးဖတ္က ဗူးသီးကို အလွည့္ေက်ာ္ျပီး ပါပါလာတာကိုး.. ျပီးေတာ့လည္း ခ်က္ထားတာပူပူေလးဆိုေတာ့...အေငြ ့တေထာင္းေထာင္းနဲ ့။ ထမင္းကလည္းၾကည့္အံုး..ခုမွအိုးေပၚကခ်တာ..ျပီးေရာ... ။ ေသာက္မိလုိက္တဲ့ေရက တစ္အိုးေလာက္ရွိမယ္နဲ ့ တူတယ္....။ခ်မ္းေအးလြန္းတဲ့ ေတာင္ေပၚညၾကီးမွာ အေႏြးထည္၀တ္စရာေတာင္မလိုဘူး...အိပ္ခါနီးကားေပၚကေတြ ့ရတဲ့ မီးစုန္းေတြက လည္း အၾကီးၾကီးပဲ.. အရမ္းလွတာ ဒါေပမယ့္အဲ့တုန္းက က်ေနာ္က ငယ္ေသးေတာ့ ေၾကာက္စရာၾကီးေတြေပါ့.. ဟိုဟိုဒီဒီေလွ်ာက္သြားေနတာ..ေလ..။ေနာက္ေတာ့ အရင္တုန္းက ရွိခဲ့တဲ့ ေရေက်ာ္ပဲြ...ေတြကိုေပါ့..။အဲ့ဒီ့ေန ့ေတြက်ရင္ ညီအကို ေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ပြဲေစ်းထဲ ေလွ်ာက္ပတ္ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ညေတြ...ေလ...။ အဲ့တုန္းက ဆိုရင္..ညီအကိုေလးေယာက္ စုမိမွ ၂၀၀ ေလာက္ပဲပါတာ.. ပြဲေစ်းထဲေလွ်ာက္လည္ဖို ့ဆိုတာ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ႏိုင္...။ ေရမုန္ ့တို ့ ေကာက္ညွင္းက်ည္ေတာက္တို ့... မုန္ ့ဗိုင္းေတာင့္တို ့ထမနဲထိုးတို ့..မုန္ ့လင္မယားတို ့ ဘူးသီေၾကာ္တို ့ဆိုတာ စားဖို ့ေ၀လာေ၀း..အနားေတာင္မကပ္နုိင္ဘူး.... ဒါနဲ ့ ေစ်းပဲြထဲေရာက္ျပီဆိုတာနဲ ့.. မထူးဇာတ္ခင္းျပီး မွ်ားသြာပစ္ၾကတယ္....နတ္ေကာင္းနတ္ျမတ္ေတြက ေစာင့္မၾကည့္ရွဳတယ္ထင္ပါတယ္..(ဒါမွမဟုတ္ ပစ္လုိက္တဲ့မွ်ားက သူတို ့ကို ထိသြားလို ့လားမသိ) ၂၀၀ ဖိုးရင္းလိုက္တာ ၄၀၀၀ ေတာင္ရတယ္...ဒိုင္လုပ္တဲ့လူေတြကေတာ့ မ်က္ေထာင့္နီေတြနဲ ့ၾကည့္ေနတာေပါ့...။ဘာရမလဲ.. သမိန္ေပါသြပ္ ကာတြန္ ့စာအုပ္ဖတ္ျပရေတာ့တာေပါ့.. ။ဒါနဲ ့ပဲ ...တစ္ညလံုးစာ ဖူလံုသြားတာေလ...ညလံုးေပါက္ ရဟတ္စီးလိုက္၊ ဗႏၶဳလ ဦးထုပ္တို ့ဓားတို ့ေဆာင္းျပီး သူရဲေကာင္းၾကီးလုပ္လိုက္၊ ပုဇြန္ေတာင္ဘက္နားက စတိတ္ရွိဳးဘက္သြားျပီးေလွ်ာက္ေအာ္လိုက္ လည္ျပီး အိပ္လုိက္ၾကတာ ေနာက္ေန ့အိပ္ရာထေတာ ့..ညေန ၆နာရီေပါ့..။ဒါနဲ ့ပဲေရမိုးခ်ိဳးလွလွျပင္ျပီး ပဲြေစ်းတစ္ေခါက္ေရာက္ရျပန္တာေပါ့..။ ေနာက္ ကာတြန္း ဆရာၾကီး ဦးဘဂ်မ္း အတြက္ အမွတ္တရလုပ္တဲ့ တရုတ္တန္းက ကာတြန္းျပပဲြ၊ အဲ့ဒီ့ေန ့က်ရင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ၁၉လမ္းဘက္မွာ မုန္ ့ေတြ ေလွ်ာက္စားတယ္...ျပီးေတာ့ လမ္းမတစ္ေလွ်ာက္ ေက်ာက္သင္ပုန္းေတြမွာ ကပ္ထားတဲ့ ကာတြန္းေတြကို ဖတ္ရတာ အရမ္းေပ်ာ္ဖို ့ေကာင္းတာပဲ....။အင္း...ခုေတာ့အဲလိုေန ့ေလးေတြကိုသတိရလိုက္တာ......။လူဆိုတာ ျပန္မရႏုိင္တာကို မွပိုျပီးလြမ္းဆြတ္ၾကတယ္တဲ့....။ ကဲ....ခုမွပဲ ..ေခြ်းတိတ္သြားတယ္....ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ေလး တက္ထားတာေတာ့..ေရးျပီးသြားလို ့ေပါ့..
